Moeders

Elke dag ben ik bezig met alles behalve de dag waarop ik leef. Ik ben aan het plannen, aan het vooruit denken. Wat gaan we vanavond eten, heeft Noor voor morgen schone rompers, ik moet een afspraak maken bij de tandarts, we moeten gaan kijken voor een keuken voor in het nieuwe huis. Ik probeer het wel hoor, ‘in het moment zijn’, maar tot mijn grote schaamte lukt dit me vaker niet dan wel.

De laatste week kijk ik geregeld een aflevering van het laatste seizoen van Over Mijn Lijk, via Uitzending Gemist. Op tv mistte ik het op de een of andere manier altijd. Alle verhalen raken me maar die van Annemiek nog het meest, de 35-jarige moeder van een jongetje van 2. Ik zie hoe dapper zij probeert nog zoveel mogelijk herinneringen te maken met haar kind, zoveel mogelijk te documenteren opdat hij haar later op deze manier zal leren kennen. Want zich haar herinneren zal hij niet.

Het treft me diep in mijn hart. En ik besef me weer dat ik nu ook lid ben van dat hele bijzondere gezelschap van moeders. Wij delen een band met elkaar, vrouwen overal, waar ook ter wereld. Wij willen voor onze kinderen zorgen. Zo goed en zo kwaad als het kan. Wij willen onze kinderen zien opgroeien. Ik ken Annemiek niet maar ik voel een soort van verwantschap. Een kind kan niet zonder  zijn moeder, zegt ze. En dan denk ik: maar een moeder kan ook niet zonder haar kind.

Morgen ga ik de hele dag genieten van mijn kind, me niet druk maken over morgen, volgende week, volgend jaar. Ik ga baby N’s geur opsnuiven, me begraven in haar nekje, haar overladen met kusjes en zeggen dat ik van haar hou en dat ze dat nooit moet vergeten. Wat er ook gebeurt.

Trots

Vandaag was ik zomaar even trots op mezelf. Trots dat ik al de hele dag de trap nam i.p.v. de lift, trots dat ik in de kantine de broodjes kroket liet staan, trots dat alle wassen in het weekend weggewerkt waren, trots dat ik een gezond maal aan mijn kind kon voorschotelen. Maar bovenal trots dat ik hier ben aangekomen: mijn kind is 1,5 jaar oud, groeit, is stout, maakt grapjes en heeft het naar haar zin op het kinderdagverblijf. En onderwijl geniet ik van haar. Eindelijk echt genieten.

Ik ben opgevoed met de gedachte: klop jezelf niet teveel op de borst, bescheiden zijn is het motto. En doorgaans ben ik het daar absoluut mee eens. No one likes a bragger. Maar vandaag klop ik mezelf wel op de borst. Ik heb een kind op de wereld gezet dat gelukkig lijkt te zijn. Ik werk 32 uur per week en toch ziet mijn huis er relatief netjes en schoon uit. Ik kook elke avond en baby N’s kleren zijn schoon en zonder gaten. Ik spreek mijn vader/moeder/zus een paar keer per week en stuur kaartjes naar vriendinnen die ik wil laten weten dat ik aan ze denk / die jarig zijn / die ik mis.

Ik denk vandaag niet aan mijn gewicht / onsportiviteit / tv-verslaving / al die andere dingen die niet gaan zoals ik wil dat ze gaan. Vandaag klop ik mezelf op de borst. Want ik ben trots op mezelf. En dat zouden meer mensen moeten zijn.

Wat doen al die andere mensen dan ’s avonds?

Het is een nieuw jaar geworden en ik ben weer eens begonnen aan een lijst goede voornemens. Nee nee nee, niet gelijk gaan roepen: wist je wel dat de meeste goede voornemens al in de eerste week van januari een zachte dood sterven? Ja, dat weet ik. Dus ik ga het anders doen. Ik las in de Flow een interessant artikel over hoe je verandering aanbrengt in je leven. Dat je dat het beste in hele kleine stapjes kunt doen, dat je niet moet zeggen: ik ga 3 keer in de week sporten. Nee, je kunt beter zeggen: ik ga beginnen met elke week een half uur lopen. Of zoiets. Dat is haalbaar en na een tijdje heb je een routine ontwikkelt van waaruit je vanzelf meer wilt en kunt doen.

Zo stond het er in ieder geval. Gestaafd met argumenten van een of andere professor. Dus. Het moet werken.

Maargoed. Een van de dingen die ik anders wil doen, is de manier waarop ik mijn avonden doorgaans doorbreng. Ik kan nu een heel zielig verhaal ophangen van: ik heb het zo druk met mijn kind, de was, het dweilen en de kattenbak, dat ik pas om 21.30 uur kan gaan zitten en om 22.00 uur ga ik naar bed. Maar dat klopt niet. Mijn kind ligt er om 19.30 uur en dan heb ik de avond voor mezelf. En hoe vul ik die in? Met mijn grote vriend Netflix. En thee. Of een latte machiatto, want ik heb nu zo’n kek apparaatje. En dan ook nog koekjes erbij, die chocolade koekjes met suiker erop. En dan pak ik mijn dekentje, steek een paar kaarsjes aan en begin aan Call The Midwife / Fargo / Orange Is The New Black / x film / x reality serie. En dan denk ik rond 22.15 uur: laat ik mijn bed maar eens opzoeken. En dan ga ik onder een iets dikkere deken liggen, doe mijn ogen dicht en ben vertrokken.

En ’s ochtends denk ik dan: wat heb ik nou helemaal in godsnaam gedaan gisteravond? Had ik niet wat nuttigs moeten/kunnen doen? Iets dat me intellectueel had verrijkt? Of waarmee ik mijn luie kont wellicht had kunnen doen slinken? Maarja, die Netflix he? En die thee/koffie/koek he?

Ik vraag me weleens af: wat doen al die andere mensen ’s avonds? Oke, er zal wel gesport worden, maar dat doen je ook niet uren aan een stuk, of elke avond. Afspreken met vrienden wellicht? Ja, dat gebeurt hier ook weleens maar veel mensen wonen niet in de buurt en dan is afspreken door de weeks op een avond niet echt heel makkelijk. Heeft iedereen allerlei spannende hobby’s misschien? Ik heb ook wel een hobby: koekjes bakken. Die ik dan voor Netflix kan opeten.

Dag 2014!

Dag 2014! Het jaar waarin:

♥ Baby N 1 jaar werd
♥ Ze een maand na haar verjaardag begon te lopen
♥ Ze eindelijk wat langer haar begon te krijgen
♥ Manlief en ik voor het eerst moesten werken voor ons huwelijk
♥ We een heerlijke zomerse week beleefden in Zeeland
♥ Ik te weinig tijd besteedde aan mijn uiterlijk (lees: benen scheren)
♥ Ik verslaafd raakte aan Instagram
♥ Ik keer op keer probeerde aan de lijn te denken (met de nadruk op ‘probeerde’)
♥ We een nieuwbouwhuis kochten, waar we hopelijk volgend jaar rond deze tijd in zitten
♥ Ik Flair herontdekte
♥ Ik een Senseo Latte Duo kocht en er niet meer zonder kon
♥ Ik eindelijk enorm ging genieten van het moederschap

Ik vond het een mooi jaar. Een jaar met meer ups dan downs. Ik heb zin in 2015! Iedereen een fijne jaarwisseling en alle goeds voor het nieuwe jaar!

Kerst 2014

42d75cae88dab3830e6f1267fc357ed2De supermarkten worden geplunderd, agenda’s volgepland en er ligt geen sneeuw: het is bijna Kerst! Ik heb de hele week vrij wat concreet inhoudt dat ik maandag voor mezelf had en vandaag ook nog; baby N is gewoon naar het kinderdagverblijf. Ik was er echt aan toe, sinds de zomer had ik al geen vrije dagen gehad. Ik heb slechte tv gekeken, vriendinnen gesproken en koekjes gebakken. En oke, ik heb ook her en der wat huishoudelijke taken verricht, maar met een kerstmuziekje op de achtergrond was dat nog niet eens zo’n enorme straf.

Wij hebben een overzichtelijke Kerst: 1e Kerstdag zijn we lekker met z’n drietjes thuis en 2e Kerstdag staat een kerstlunch bij mijn zus op het programma, waar ook mijn oma, vader en moeder zijn. 4e Kerstdag (jep) gaan we dan naar mijn schoonfamilie. Ik heb er zin in; lekker eten en drinken, spelletjes doen, films kijken en knuffelen met baby N. Heerlijk

Ik wens jullie allemaal hele fijne Kerstdagen toe, geniet van de sfeer en vooral van elkaar!

Kraamtranen

Zaterdagochtend is mijn beste vriendin bevallen van haar eerste kindje, een prachtige dochter. We mochten ’s middags gelijk komen kijken in het ziekenhuis. Het was bijzonder om over de kraamafdeling te lopen, om te kamer te zien waar ook ik de eerste nacht met mijn verse kind doorbracht. Ik was blij en dankbaar daar nu te kunnen lopen met een klein meisje aan de hand, met mijn hoofd in zo’n betere plek dan toen. Maar het maakte me ook verdrietig.

Als ik terugdenk aan de eerste dagen van het leven van baby N, overheerst een donker gevoel. Wat was ik in de war, wat was ik in paniek. Zo opgezien tegen de bevalling en dan totaal overvallen worden door hetgeen daar achter ligt: het moederschap, een pasgeboren baby die aan jouw zorg is toevertrouwd. Ik merk dat ik veel herinneringen aan die tijd gewoonweg kwijt ben. Heb ik wel naar haar gekeken die eerste nacht, heb ik wel in haar nekje geroken, heb ik haar wel gestreeld en gezegd dat ik van haar hou? In mijn herinnering lag ik versuft en hondsmoe in het ziekenhuisbed, met pijn in mijn blaas omdat ik niet kon plassen. Wat voelde ik me rauw en open, totaal niet opgewassen tegen de gigantische taak die me te wachten stond.

Mijn kraamtijd bestond vooral uit huilen, er bovenop gepraat worden door man, moeder en zus en in- en uitademen. Ik probeerde met man en macht te genieten, want iedereen prentte me in: deze tijd komt nooit meer terug. Maar je kunt jezelf niet dwingen te genieten, daar kwam ik wel achter. Hoe harder ik het probeerde, hoe rotter ik me voelde. In mijn hele leven, met alle depressieve tijden die ik al had meegemaakt, was het nog nooit zo donker geweest. En ondertussen probeerde ik ‘op te voeden’, want dat moest. Dat had ik gelezen. En anders zat de maatschappij straks met een onhandelbaar mens.

Maar toen kwam de verlossing, in de vorm van het pilletje dat me al eerder had geholpen. Opeens brak er een klein zonnetje door. Ik genoot zowaar van het buiten lopen met mijn kind, van de bewonderende blikken in de wagen. Ik hield baby N bij me als ze niet wilde slapen, ik wiegde haar en hield haar dicht bij me. Ik zag steeds meer van het mensje dat ze was, ik begon lol te krijgen in het getuige zijn van de ontwikkelingen die ze doormaakte. Opeens kon ik zeggen: ik vind dit leuk. Ik vind moeder zijn leuk.

Ik hoop zo dat mijn vriendin een andere kraamtijd krijgt. Dat ze verliefd naar haar kind kan liggen staren, dat ze zich kan verwonderen over die kleine handjes, die lieve geluidjes, de ongecontroleerde bewegingen. En als dat niet lukt, zal ik er voor haar zijn.

Joehoe

Sorry mensen, het wordt een soort van slechte gewoonte…Alweer bijna een maand sinds mijn laatste stukje. Ik ben er nog hoor. De lust om te schrijven is er alleen niet echt geweest. Te druk, te moe, te inspiratieloos. Ik blijf worstelen met het vinden van een balans in mijn leven als moeder/echtgenote/collega/dochter/zus/vriendin. Ik ben niet ongelukkig en ik ben niet gelukkig. Ik draai het dagprogramma af en leef voortdurend in de toekomst. Rust nemen vind ik een enorme opgave: er is altijd wel een was, een boodschappenlijst, een stapel rekeningen. Inmiddels is de bouw van ons nieuwe huis gestart en ook dat zorgt weer voor een verlenging van de to-do-list. Er moeten tegels, sanitair en een keuken uitgezocht, er moeten wat dingetjes aan ons huidige huis gebeuren voordat het de markt op gaat, ik moet me oriënteren op tijdelijke huurwoningen..the list goes on and on. Ik ben superdankbaar dat wij dit allemaal kunnen doen maar er zijn momenten dat ik denk: kan ik mijn leven niet even uitbesteden?

Vorig weekend vierden we ons 4-jarig huwelijksjubileum met een weekendje samen weg. Het was fijn maar ook raar: ik mistte baby N en voelde me vreemd zonder haar. We waren allebei niet fit en hoewel we echt wel genoten hebben, was er sprake van een zekere druk: het moet leuk zijn. We zijn nooit samen een weekendje weg dus het moet leuk zijn. We moeten praten tot we er bij neer vallen, we moeten de slappe lach hebben, we moeten romantisch dineren, we moeten los tussen de lakens. Alles in 48 uur gepropt. En dat vond ik moeilijk. Het was symbiotisch voor het leven met een kind: niets is meer spontaan, alles is gepland. En daar heb ik moeite mee. Ik ben absoluut een planner maar niet in mijn sociale/liefdesleven. Dus dit is even wennen. Om het maar zachtjes uit te drukken.

Maargoed. Dit zijn zomaar wat dingen die me de laatste tijd nogal bezighouden. En als ik het zo opschrijf, merk ik dat het toch best wel weer fijn vind, dit allemaal op papier te zetten. Ik ga proberen mijn schrijfsels hier weer wat nieuw leven in te blazen. Stay tuned..

0