Moederleed

Baby N wordt over precies 4 weken 2 jaar. ‘Ik ben twee en ik zeg nee’, zeggen ze weleens. Nu is baby N dus nog geen 2 en ze zegt al maanden nee. En slaat. En gilt. En dreint. Bij tijd en wijle heb ik de neiging terug te gaan gillen. Of terug te slaan. Tot nu toe heb ik me in weten te houden. Maar man. Manmanman. Een peuter in huis is no joke. De kleinste dingetjes kunnen tot de grootste drama’s leiden. Tanden poetsen, in de kinderstoel zitten, boterhammen die verkeerd doorgesneden blijken te zijn; voor baby N kan het het einde van de wereld zijn om iets te doen/eten waar zij op dat moment nou net geen zin in had.

En ik heb de boeken erop nageslagen. En ik heb gepraat met andere moeders. Alles wijst erop dat dit ook weer een fase is. Maar naar ik mag geloven kan deze heul lang duren..En daar wordt ik dan best wel een beetje mismoedig van. Het is niet gezellig en het is een uitputtingsslag. En altijd maar die twijfel: doe ik het wel goed? Ben ik wel streng genoeg? Werkt het überhaupt wel wat ik doe? Want ik zie nog zo weinig effect?

Maar gelukkig zijn er ook enorm gave momenten. Dat ze aan komt rijden op haar houten fietsje en roept: Hallo Mammie (geen idee waar ze dat vandaan heeft?), daar zijn we weer! Of dat ik zeg dat we morgen naar Opa gaan en dat zij zegt: Oh, leuk! Of dat ze de poes toedekt met een dekentje en hem haar speentje probeert te voeren. Of als ze naar me toe rent als ik haar ophaal bij het kinderdagverblijf en haar hele gezicht oplicht. Of als ze haar armpjes om mijn nek slaat en haar hoofd op mijn schouder legt. Dan zwelt mijn hart op van geluk, trots en ontroering ineen.

Het is me wat, dat moederschap. Je doet wat je denkt dat goed is en hoopt er het beste van. Ik heb zo’n horror-beeld in mijn hoofd van een strontvervelend meisje, dat denkt overal recht op te hebben, geen belangstelling of respect heeft voor andere mensen, dieren of spullen en gewend is dat alles gaat zoals zij het graag ziet. Dat probeer ik te voorkomen. Hopelijk kan ik hier over 16 jaar vertellen dat het gelukt is een mens af te leveren, die de wereld een stukje mooier maakt. That’s the plan.

End of an era

b917bc60fa0d3bc256e7fd86c0b99f04Het was een zonovergoten middag, baby N was aan het spelen in de tuin met haar poppenwagen en ik zat stilletjes te genieten van dat kleine blonde meisje. De vogels zongen, geen wolkje aan de lucht. Opeens werd de betovering verbroken door het gerinkel van mijn telefoon. Ik wist wie het zou zijn. Ik wist alleen niet wat de boodschap zou zijn. Hoewel ik wel een voorgevoel had. Een positief voorgevoel. Maar ik heb al te vaak gehoopt, ik ben al zo vaak teleurgesteld.

Maar dit keer was er alles behalve teleurstelling. Uit 4 kandidaten ben ik unaniem door de sollicitatiecommissie verkozen, geen tweede ronde noodzakelijk. Over een paar weken begin ik bij mijn nieuwe baan. Na 8 jaar op een functie waar ik onder mijn niveau werkte en niks met mijn opleiding deed, ga ik nu weer aan de slag met tekst en taal. Ik ben nerveus maar de zin in dit nieuwe avontuur overheerst. Kom maar op, ik ben er klaar voor.

Over lef en verandering

Opeens stond ie daar: de vacature waar ik al jaren op wacht. Binnen de organisatie waar ik al werk en een vaste aanstelling heb, voor een baan waarvan ik denk dat die perfect bij mij past. Het aantal uren is niet wat ik zoek, net iets teveel, maar ik besloot me daardoor niet tegen te laten houden en schreef een brief.

En nu is daar komende maandag Het Gesprek. En opeens denk ik: ik zit toch goed waar ik zit? Ik weet nu toch wat ik heb? Jaren geleden kon ik niet wachten er weg te gaan, nu springen de tranen me in de ogen bij de gedachte mijn vertrouwde stekkie achter te laten. De collega’s waar ik in het begin zo aan moest wennen, die ik niet goed begreep en die mij ook maar vreemd vonden. Maar wat hebben we veel meegemaakt samen, en wat heb ik veel steun aan ze gehad in de moeilijke tijd die na mijn miskramen volgde. Ze leefden mee tijdens de zwangerschap van baby N en toen ik met verlof ging, trok ik de deur van kantoor met een knoop in mijn maag dicht.

Ik weet dat ik verder moet. Na 8 jaar op dezelfde functie, die me totaal niet uitdaagt en waar ik ook niet voor opgeleid ben, is het tijd om een nieuwe stap te maken. Maar verandering he..Ik hou er niet van. Ik kijk met bewondering naar mensen die hun leven omgooien. Die opeens besluiten hun baan op te zeggen om op Ibiza een bed&breakfast op te zetten. Of die rigoreus de schaar in hun lange lokken zetten. Ik ben best wel een schijterd. Ik lijdt er niet bijzonder onder; ik heb niet enorm veel dromen die ik niet tot uitkomen durf te brengen ofzo. Maar met zo’n baan, dan steekt mijn hang naar vertrouwdheid en bekendheid weer enorm de kop op.

Ik ga maar proberen zo blanco mogelijk het gesprek in te stappen. Want ergens blanco in stappen, dat is voor mij al een hele gedurfde stap.

Hallo hallo

Is daar nog iemand? Hier is Roos, de worst blogger known to man. Ik weet niet wat deze ongeplande hiatus veroorzaakte; excuus voor mijn verdwijning. Ik had geen zin om te schrijven ofzo. Geen inspiratie ook. Kweenie. Maargoed. Hier ben ik dus weer. En om julllie ff snel up-to-date te krijgen, hier de afgelopen twee maanden in vogelvlucht:

– baby N is alweer bijna 22 maanden en kletst de oren van je hoofd, soms zelfs in zinnen van 4 woorden (is dat knap eigenlijk? ik vind alles wat ze doet geweldig dus ik ben niet objectief)

– ons nieuwe huis wordt as we speak gebouwd; in het derde kwartaal van dit jaar wordt het opgeleverd!

– ons huidige huis gaat volgende maand de verkoop in (appeltaarten bakken en poetsen maar)

– ik heb de volgende dingen ontdekt: cronuts (ohmygod), boterham met gesmolten kaas en ketchup uit de magnetron (ranzig lekker), Wibra luierzakjes (maar 1 Euro), Zara kinderkleding (here comes the bankrupcy), de Roelvinkjes (so sue me), Breaking Bad (ja, ik loop achter) en Whitney Way Thore (love love love her)

– ik lig tegenwoordig niet meer wakker van mijn eigen kind maar van het buurmeisje (zucht)

– ik ben level 41 in Hay Day

En hoe is het met y’all??

Persoonlijke groei

Ik heb de laatste weken een beetje last van een soort van existentiële crisis. Nouja, crisis, dat klinkt zo zwaar, ik zit niet huilend met de gordijnen dicht naar de klok te staren, maar ik merk dat ik meer dan eens denk: wie ben ik? Wat ben ik? Doe ik wat ik wil doen? Ik merk dat ik een beetje uit de baby-bubbel begin te krabbelen. Baby N wordt over 5 maanden 2 jaar en hoewel ik het qua drukte eigenlijk heftiger vind dan hiervoor (ik moet nu echt opvoeden enzo) blijk ik toch steeds vaker een gaatje te vinden voor mezelf. En ik merk dat ik dan steeds vaker denk: hm, nee, eigenlijk niet zo’n zin in Netflix. Ik begin een beetje uit mijn winterslaap te komen, lijkt het wel. Ik heb zin om weer eens ‘aan mezelf te werken’. Blegh. Dat klinkt..blegh. Maar jullie snappen vast wat ik bedoel.

Af en toe mis ik mijn studentenleven. En dan niet alleen vanwege de dinsdag- en donderdagavond (stappeuh jonguh) maar ook vanwege het studeren zelf. Ik leerde dingen. Nieuwe dingen. En daarvan groei je, van dingen leren. En momenteel voelt het alsof ik een beetje stilsta. Ik ben moeder, heel erg moeder. En dat is prima, en daar geniet ik (meestal :-)) ook van. Maar ik wil ook weer wat ruimte voor mijn groei als mens. Blegh in het kwadraat voor de voorgaande zin, maarja, daar komt het wel op neer.

Iemand nog tips voor deze mama die aan zichzelf wil werken? Ik hou me aanbevolen.

Moeders

Elke dag ben ik bezig met alles behalve de dag waarop ik leef. Ik ben aan het plannen, aan het vooruit denken. Wat gaan we vanavond eten, heeft Noor voor morgen schone rompers, ik moet een afspraak maken bij de tandarts, we moeten gaan kijken voor een keuken voor in het nieuwe huis. Ik probeer het wel hoor, ‘in het moment zijn’, maar tot mijn grote schaamte lukt dit me vaker niet dan wel.

De laatste week kijk ik geregeld een aflevering van het laatste seizoen van Over Mijn Lijk, via Uitzending Gemist. Op tv mistte ik het op de een of andere manier altijd. Alle verhalen raken me maar die van Annemiek nog het meest, de 35-jarige moeder van een jongetje van 2. Ik zie hoe dapper zij probeert nog zoveel mogelijk herinneringen te maken met haar kind, zoveel mogelijk te documenteren opdat hij haar later op deze manier zal leren kennen. Want zich haar herinneren zal hij niet.

Het treft me diep in mijn hart. En ik besef me weer dat ik nu ook lid ben van dat hele bijzondere gezelschap van moeders. Wij delen een band met elkaar, vrouwen overal, waar ook ter wereld. Wij willen voor onze kinderen zorgen. Zo goed en zo kwaad als het kan. Wij willen onze kinderen zien opgroeien. Ik ken Annemiek niet maar ik voel een soort van verwantschap. Een kind kan niet zonder  zijn moeder, zegt ze. En dan denk ik: maar een moeder kan ook niet zonder haar kind.

Morgen ga ik de hele dag genieten van mijn kind, me niet druk maken over morgen, volgende week, volgend jaar. Ik ga baby N’s geur opsnuiven, me begraven in haar nekje, haar overladen met kusjes en zeggen dat ik van haar hou en dat ze dat nooit moet vergeten. Wat er ook gebeurt.

Trots

Vandaag was ik zomaar even trots op mezelf. Trots dat ik al de hele dag de trap nam i.p.v. de lift, trots dat ik in de kantine de broodjes kroket liet staan, trots dat alle wassen in het weekend weggewerkt waren, trots dat ik een gezond maal aan mijn kind kon voorschotelen. Maar bovenal trots dat ik hier ben aangekomen: mijn kind is 1,5 jaar oud, groeit, is stout, maakt grapjes en heeft het naar haar zin op het kinderdagverblijf. En onderwijl geniet ik van haar. Eindelijk echt genieten.

Ik ben opgevoed met de gedachte: klop jezelf niet teveel op de borst, bescheiden zijn is het motto. En doorgaans ben ik het daar absoluut mee eens. No one likes a bragger. Maar vandaag klop ik mezelf wel op de borst. Ik heb een kind op de wereld gezet dat gelukkig lijkt te zijn. Ik werk 32 uur per week en toch ziet mijn huis er relatief netjes en schoon uit. Ik kook elke avond en baby N’s kleren zijn schoon en zonder gaten. Ik spreek mijn vader/moeder/zus een paar keer per week en stuur kaartjes naar vriendinnen die ik wil laten weten dat ik aan ze denk / die jarig zijn / die ik mis.

Ik denk vandaag niet aan mijn gewicht / onsportiviteit / tv-verslaving / al die andere dingen die niet gaan zoals ik wil dat ze gaan. Vandaag klop ik mezelf op de borst. Want ik ben trots op mezelf. En dat zouden meer mensen moeten zijn.