Het is 1,5 en zegt nee

Was ik het niet die een tijdje terug zei: ‘Nee joh, ik ben blij dat die baby-fase voorbij is, niks aan, alleen maar eenrichtingsverkeer met zo’n kind, nee, nu is het een echt mens aan het worden’ ? Ha. Boy, was I wrong..Die baby-fase, tjonge, toen kon ik gewoon urenlang met mijn kind in de wagen shoppen, op terrasjes zitten (het was toen zomer, mind you) en ze sliep en sliep en sliep. Ik kon haar lekker knuffelen, ze kon nog niet tegenstribbelen of slaan. Ze moest eens in de zoveel uur en fles en dat was het dan. Heer.Lijk.

Maar nu.

Nu gaat een ochtend in huize VD ongeveer zo:

7.30 uur Ik maak baby N wakker, want we moeten naar de creche/kantoor > dit vind ze NIET leuk, en illustreert dat door zich als een plank te houden als ik haar probeer uit- c.q. aan te kleden

8.15 uur We zijn beneden aangekomen, ik met het zweet in mijn nek, baby N met dikke ogen van het huilen. We gaan een boterham eten. ‘Nee’ zegt baby N en gooit haar brood op de grond. Ze kijkt me aan en doet ‘hehehehe’ met een besmuikt lachje

8.30 uur Ik geef het op; dan maar op 2 miniscule stukjes brood en een druppel melk naar de creche. We gaan tandenpoetsen. ‘Nee nee neeeheeeeee’ jammert baby N en probeert zich uit mijn armen te worstelen. Ik steek de borstel vastberaden in haar mond en mevrouw begint de tandpasta eraf te slobberen. Ik raak per ongeluk wat tandjes en denk: ik vind het wel weer best, mag ik alsjeblieft weer naar bed toe?

8.40 uur We lopen naar de creche, ik lever madame af bij de juf en zwaai naar haar. Ze vlijt zich in de nek van de juf en ziet me niet eens meer

Fijn. Ik mag weer naar kantoor.

33 jaar

Gisteren was ik jarig. Ik ben 33 jaar geworden. Ik vind het maar een stomme leeftijd. Het klinkt zo…nietszeggend. Je ben niet echt jong meer maar ook nog niet echt oud. Te oud om nog elke week avonden lang laveloos in de kroeg te hangen, te jong om in matching windjacks van de ANWB-winkel te gaan lopen.
Ik word altijd ietwat melancholisch op mijn verjaardag. Ik word verdrietig van het feit dat jarig zijn nooit meer zo voelt als toen je een kind was, toen je de nachtjes telde tot De Dag, je de hele dag in een soort van waas van taart, ballonnen en kadootjes rondliep en je trots was dat je er weer een cijfertje bij had gekregen. Nu denk ik vaak aan de rompslomp rondom de dag: wie nodigen we wanneer uit, wat moeten ze eten, hoe lang blijven ze en hoe kom ik aan genoeg stoelen om al die mensen te kunnen laten zitten. Bovendien heb ik de laatste jaren eigenlijk elke keer wel iets gehad waardoor mijn verjaardag in het water viel, misselijk vanwege een zwangerschap, net een miskraam gehad, noem maar op.
Ook heb ik de nare gewoonte op mijn verjaardag de balans van mijn leven op te willen maken. Ik denk dan: wat heb ik het afgelopen jaar bereikt, en is dat genoeg? Een rare gedachte, ik weet het, want of het genoeg is, dat bepaal ik toch altijd zelf nog, maar toch. Niet genoeg kilo’s kwijt, te weinig tijd voor mijn vriendinnen genomen, nog steeds dezelfde baan. Vaak ben ik niet tevreden over de eindstand.

En zo ook nu weer. Maar wat wel anders was dan voorgaande jaren: ik keek naar baby N en dat maakte me zo gelukkig. Ze rent meer dan ze loopt, ze praat steeds beter en lacht meer dan dat ze huilt. Voor haar is het kennelijk wel genoeg.
Happy birthday to me!

Hallohallo

Ja hallo, daar ben ik. Ik leef nog. Ik had het even te druk met genieten. Van mijn dochter, van het weer, van creatieve bezigheden. Moet u al overgeven? Het zijn goede tijden, wat kan ik zeggen. En omdat ik zo goed weet hoe anders het kan zijn, geniet ik dubbel.
En over die dochter wil ik het even hebben. Baby N is echt geen baby meer. Ik moet een andere naam gaan verzinnen. En ook al mis ik af en toe het knuffelen dat we zo lekker konden doen toen ze nog echt een baby was, ik ben blij dat die tijd voorbij is. Ik heb de neiging de babytijd te idealiseren maar als ik eerlijk ben weet ik dat ik toen helemaal niet zo blij was. Hoe anders is het nu…

Om even een beeld te schetsen van mijn geweldige dochter en haar kwaliteiten / talenten :

# zegt ‘papa’ ‘mama’ ‘mauw’ ‘woef woef’ ‘beh’ ‘klaar’ ‘bal’ ‘opa’ ‘oma’ ‘ja’ ‘nee’ ‘bah’
# kan een boswandeling van 45 minuten maken (zelf lopend! ja! goed he!)
# heeft poep geproefd en concludeerde dat dat ‘bah’ was (fijnproever)
# kan 3 knakworstjes tegelijk in haar mond proppen
# weet de bewegingen bij ‘in de maneschijn’ en ‘hoofd, schouders, knie en teen’
# likt aan kaas maar eet het niet (is dit kind van mij?!)
# trekt nooit aan de staart van de poezen

Nou, zeg nou zelf, heb je ooit gehoord van zo’n kind?

Happy

f7c2bac7d097171e49e35c7a567c68f6Het is weer zover hoor. Ik barst van de ideeen, plannen en dromen. Ik ben hondsmoe maar toch: energie voor tien. Hondsmoe omdat de nachten met baby N de laatste weken weer enorm rommelig verlopen. Tandjes, verkoudheid, verlatingsangst, valpartijen: elke keer is er wel iets waardoor ze brullend wakker wordt. Ik kies tegenwoordig voor de weg van de minste weerstand; ik probeer haar in bed te troosten en lukt dat niet, dan gaat ze mee naar ons bed. Fuck alle opvoed-theorieen, ik ga ervan uit dat het allemaal van voorbijgaande aard is en als mijn dochter in het donker ligt te huilen, laat ik haar daar niet alleen achter. Dus.
Maargoed, daar hadden we het niet over.

Ik ben dus moe maar ik heb toch het idee dat ik de wereld aan kan. Ik zit lekker in mijn vel (mede mogelijk gemaakt door mijn medische vriend Citalopram), heb genoeg leuke dingen om me op te verheugen en geniet enorm van baby N tussen alle gebroken nachten en boze huilpartijen door.

Maarja, zoals altijd zorgt deze storm van positiviteit ook weer voor veel frustratie. Want: te weinig tijd, te weinig geld, te weinig mankracht om alles uit te voeren. Dus ik probeer me nu maar op kleine dingen te richten, en daar van te genieten. Een paar dingen waar ik momenteel mee bezig ben of die ik wil opstarten en waar ik blij van wordt:

♦ aan het werk voor mijn Swapmaatje voor de InstaSwap Fall Edition 2014 (info)
♦ rekenen en tekenen in verband met onze op handen staande verhuizing (a.s. maandag gaan we tekenen!)
♦ plannen maken voor onze verjaardagen (man 20 november, ik de 9e)
♦ eindelijk eens wat pompoms maken voor baby N’s kamer
♦ een shoppingtripje naar Eindhoven plannen, om ook eens de Flying Tiger onveilig te kunnen maken
♦ zelf Pumpkin Spice Latte maken
♦ eindelijk baby N’s eerste kleertjes inlijsten samen met haar geboortekaartje
♦ naar de vernieuwde Cinecitta met vriendin K
♦ eindelijk Het Puttertje van Donna Tartt uitlezen

Dat je denkt: ja, misschien toch wel leuk

Ik kan het me nog levendig herinneren: tot maanden na de geboorte van baby N riep ik: dit nooit meer, ik vind het wel prima, 1 kind. Die zwangerschap vond ik vreselijk maar de babytijd vond ik zo mogelijk nog zwaarder. Dat gegis naar wat zo’n mensje wil / nodig heeft, de gebroken nachten, de gemene trucs die je hormonen met je uithalen…No thank you, not again. Baby N zou lang en gelukkig leven, als enig kind, met ouders die alle tijd / aandacht / liefde / geld van de wereld voor haar zouden hebben.
Maar.
Recentelijk betrap ik mezelf erop dat ik soms jaloers kijk naar zwangere vrouwen, naar die mooie buiken waardoor elk kledingstuk leuk staat. Ik kijk verlangend naar de babyfoto’s van baby N en kan voor het eerst verder kijken dan die emotionele rollercoaster van toen. Ik zie haar kleine handjes, die ongecontroleerde bewegingen maakten. Het melkblaartje op haar lip. De maat 50 kleertjes waar ze in verzoop. De manier waarop ze op mijn schouder in slaap viel. Het doet pijn te beseffen dat ik toen nauwelijks genoot terwijl ik dat zo graag wilde.
Dus.
Ik wil nog een keer. In de herkansing. Een broertje of zusje voor baby N. Zodat ze straks iemand heeft om haar afschuw over die vreselijke ouders mee te delen, om mee samen te spannen en om mee te bekvechten. De tijd heelt alle wonden. Wat een waar cliché.

Review: Webprint fotoalbum

Een tijdje geleden mocht ik een product van Webprint.nl, een aanbieder van fotoproducten, uitproberen. Ik wilde al een tijdje een fotoalbum maken van het eerste levensjaar van baby N, maar door tijdgebrek was het er nog niet van gekomen. Ons trouwalbum heb ik destijds ook zelf gemaakt, via de fotoservice van de Hema. Ik wist dat ik dit album daar niet ging maken; de software werkte vervelend en het resultaat vond ik niet zo mooi. Ik was dan ook enorm benieuwd naar Webprint.

Je hebt de keuze uit een aantal verschillende albums, elk variërend in formaat. Uniek bij Webprint is ook de optie voor een album in Pimpelmees-stijl, waarmee je een unieke layout kunt creëren. Ik koos voor een liggend album, maat XL (30×20 cm) met een harde kaft en mat papier. Je kunt op de voor- en achterkant een eigen foto plaatsen, zonder daar extra voor te betalen. Het album bevat standaard 24 pagina’s waar je 19,95 voor betaalt, maar je kunt ook extra pagina’s toevoegen, voor 0,50 per pagina.

De software is super makkelijk, je hoeft niet bepaald een nerd te zijn om hier mee om te kunnen gaan. Er zijn talloze opties: zelf je layout maken, een standaard layout gebruiken, teksten en tekeningetjes toevoegen, achtergronden; je kunt het zo gek niet bedenken.

Ik heb avonden lang zitten knutselen; zie maar eens een heel jaar van eerste keren in een album te proppen 🙂 Aan 24 pagina’s had ik dan ook niet genoeg. Uiteindelijk kwam er een album van 40 pagina’s in mijn mandje terecht en op donderdagavond plaatste ik de bestelling. Op zaterdag viel het album al door de brievenbus! Ik ben super tevreden met het resultaat, en vooral de dikte van de pagina’s vind ik erg mooi. Baby N kan er nu zelf al in bladeren zonder dat ik bang hoef te zijn dat ze de boel aan flarden scheurt. Waar je nog weleens verschillen ziet tussen wat je op je scherm aan het maken bent en vervolgens op papier ziet, was daar hier totaal geen sprake van.

Mocht je nog een album willen maken, dan is Webprint.nl wat mij betreft een dikke aanrader. Ik ga alvast proberen een beginnetje te maken met het album voor baby N’s tweede levensjaar; ze is tenslotte alweer bijna 1,5 ….

Over verhuizen

Al een tijdje zijn we bezig met het zoeken naar een nieuw huis. We wonen hier nu 6 jaar en hoewel we verknocht zijn aan de buurt, is het huis steeds meer een blok aan ons been. Het is een jaren ’30 huis wat betekent dat het hartstikke authentiek en sfeervol is maar ook dat elke muur scheef is, de indeling vreemd en het grootste probleem: we hebben maar 2 slaapkamers. Ook al zie ik nog niet bepaald uit naar een nieuwe zwangerschap, we zijn er wel uit dat we op niet al te lange termijn een broertje of zusje zouden willen proberen te krijgen voor Baby N. En dan vind ik 2 kamers gewoon te weinig. Ik weet het: het kan, alles kan, maar dat is niet wat ik ideaal vind. Bovendien is dit huis steeds meer een bodemloze put aan het worden qua kosten: elke keer moet er wel iets anders vernieuwd worden.

Conclusie: we willen verhuizen. Na heel wat gespeur hebben we een nieuwbouwproject in de stad gevonden waar we dolgraag willen wonen. Het ligt aan het water, heeft 5 slaapkamers en een grote tuin. Ons droomhuis. Het had wat voeten in de aarde maar de financiering is zo goed als rond, met dank aan mijn vader die ons een schenking doet die dit alles mogelijk maakt. Klein probleempje: de oplevering van het nieuwe huis is pas in november volgend jaar. We willen ons huidige huis natuurlijk zo snel mogelijk verkopen en volgens de 3 makelaars die zijn wezen taxeren, moet dat niet heel erg moeilijk worden: de wijk is geliefd, en ons huis kan scherp geprijsd worden.

Fijn allemaal, zou je zeggen. Is ook zo. Maar opeens komt het keihard op me af: we gaan hier weg. En de kans is groot dat we hier weggaan, een tijdje ergens moeten gaan huren, en dan pas naar het nieuwe huis gaan. Hoe moet dat? Twee keer binnen 1 jaar verhuizen? Nu wonen we om de hoek bij baby N’s kinderdagverblijf,  waar gaan we straks terecht komen? Ook vind ik het opeens best wel emotioneel: in dit huis zijn we getrouwd, hebben we verdriet gehad om de miskramen, is baby N geboren..We hebben superleuke buren, waar we veel over de vloer komen, waar we altijd op kunnen rekenen. Ik ken het hier, daar ken ik het niet. Gaat dat wel goedkomen?

‘Nobody likes change’, zei Ross uit Friends ooit. Ik ben een Schorpioen en die houden niet van verandering. Maar soms is verandering nodig en ik weet dat het uiteindelijk goed zal komen. Maar voor nu ben ik gewoon even heel erg nerveus..