Moederleed

Baby N wordt over precies 4 weken 2 jaar. ‘Ik ben twee en ik zeg nee’, zeggen ze weleens. Nu is baby N dus nog geen 2 en ze zegt al maanden nee. En slaat. En gilt. En dreint. Bij tijd en wijle heb ik de neiging terug te gaan gillen. Of terug te slaan. Tot nu toe heb ik me in weten te houden. Maar man. Manmanman. Een peuter in huis is no joke. De kleinste dingetjes kunnen tot de grootste drama’s leiden. Tanden poetsen, in de kinderstoel zitten, boterhammen die verkeerd doorgesneden blijken te zijn; voor baby N kan het het einde van de wereld zijn om iets te doen/eten waar zij op dat moment nou net geen zin in had.

En ik heb de boeken erop nageslagen. En ik heb gepraat met andere moeders. Alles wijst erop dat dit ook weer een fase is. Maar naar ik mag geloven kan deze heul lang duren..En daar wordt ik dan best wel een beetje mismoedig van. Het is niet gezellig en het is een uitputtingsslag. En altijd maar die twijfel: doe ik het wel goed? Ben ik wel streng genoeg? Werkt het überhaupt wel wat ik doe? Want ik zie nog zo weinig effect?

Maar gelukkig zijn er ook enorm gave momenten. Dat ze aan komt rijden op haar houten fietsje en roept: Hallo Mammie (geen idee waar ze dat vandaan heeft?), daar zijn we weer! Of dat ik zeg dat we morgen naar Opa gaan en dat zij zegt: Oh, leuk! Of dat ze de poes toedekt met een dekentje en hem haar speentje probeert te voeren. Of als ze naar me toe rent als ik haar ophaal bij het kinderdagverblijf en haar hele gezicht oplicht. Of als ze haar armpjes om mijn nek slaat en haar hoofd op mijn schouder legt. Dan zwelt mijn hart op van geluk, trots en ontroering ineen.

Het is me wat, dat moederschap. Je doet wat je denkt dat goed is en hoopt er het beste van. Ik heb zo’n horror-beeld in mijn hoofd van een strontvervelend meisje, dat denkt overal recht op te hebben, geen belangstelling of respect heeft voor andere mensen, dieren of spullen en gewend is dat alles gaat zoals zij het graag ziet. Dat probeer ik te voorkomen. Hopelijk kan ik hier over 16 jaar vertellen dat het gelukt is een mens af te leveren, die de wereld een stukje mooier maakt. That’s the plan.

Hell yeah / No no no

Het zijn enerverende dagen in huize Roos. Ik ben aan mijn laatste weken bij mijn huidige baan begonnen, ons huis staat sinds gisteren in de verkoop en baby N is over 6 weken alweer 2 jaar. Zo gebeurt er tijden niets bijzonders, zo gaat alles in 1 keer opeens compleet de andere kant op. Dit houdt me nu zo ongeveer bezig:

+ Hell yeah +
Bloesembomen
Zara Kids
Baby N’s krullen
Roze matte nagellak
Saltwater sandals
Facebook-felicitaties
Speltcrackers met kipfilet en avocado
Gin-tonic
Kleurboeken

– No no no –
Toddler tantrums (Ho.Ly.Shit.)
Pluizig haar
Gat in mijn favoriete onderbroek
Breaking Bad afkijken
Nietjes in de nietmachine doen
Zure mandarijnen

Hoe is het met jullie?

End of an era

b917bc60fa0d3bc256e7fd86c0b99f04Het was een zonovergoten middag, baby N was aan het spelen in de tuin met haar poppenwagen en ik zat stilletjes te genieten van dat kleine blonde meisje. De vogels zongen, geen wolkje aan de lucht. Opeens werd de betovering verbroken door het gerinkel van mijn telefoon. Ik wist wie het zou zijn. Ik wist alleen niet wat de boodschap zou zijn. Hoewel ik wel een voorgevoel had. Een positief voorgevoel. Maar ik heb al te vaak gehoopt, ik ben al zo vaak teleurgesteld.

Maar dit keer was er alles behalve teleurstelling. Uit 4 kandidaten ben ik unaniem door de sollicitatiecommissie verkozen, geen tweede ronde noodzakelijk. Over een paar weken begin ik bij mijn nieuwe baan. Na 8 jaar op een functie waar ik onder mijn niveau werkte en niks met mijn opleiding deed, ga ik nu weer aan de slag met tekst en taal. Ik ben nerveus maar de zin in dit nieuwe avontuur overheerst. Kom maar op, ik ben er klaar voor.

Over lef en verandering

Opeens stond ie daar: de vacature waar ik al jaren op wacht. Binnen de organisatie waar ik al werk en een vaste aanstelling heb, voor een baan waarvan ik denk dat die perfect bij mij past. Het aantal uren is niet wat ik zoek, net iets teveel, maar ik besloot me daardoor niet tegen te laten houden en schreef een brief.

En nu is daar komende maandag Het Gesprek. En opeens denk ik: ik zit toch goed waar ik zit? Ik weet nu toch wat ik heb? Jaren geleden kon ik niet wachten er weg te gaan, nu springen de tranen me in de ogen bij de gedachte mijn vertrouwde stekkie achter te laten. De collega’s waar ik in het begin zo aan moest wennen, die ik niet goed begreep en die mij ook maar vreemd vonden. Maar wat hebben we veel meegemaakt samen, en wat heb ik veel steun aan ze gehad in de moeilijke tijd die na mijn miskramen volgde. Ze leefden mee tijdens de zwangerschap van baby N en toen ik met verlof ging, trok ik de deur van kantoor met een knoop in mijn maag dicht.

Ik weet dat ik verder moet. Na 8 jaar op dezelfde functie, die me totaal niet uitdaagt en waar ik ook niet voor opgeleid ben, is het tijd om een nieuwe stap te maken. Maar verandering he..Ik hou er niet van. Ik kijk met bewondering naar mensen die hun leven omgooien. Die opeens besluiten hun baan op te zeggen om op Ibiza een bed&breakfast op te zetten. Of die rigoreus de schaar in hun lange lokken zetten. Ik ben best wel een schijterd. Ik lijdt er niet bijzonder onder; ik heb niet enorm veel dromen die ik niet tot uitkomen durf te brengen ofzo. Maar met zo’n baan, dan steekt mijn hang naar vertrouwdheid en bekendheid weer enorm de kop op.

Ik ga maar proberen zo blanco mogelijk het gesprek in te stappen. Want ergens blanco in stappen, dat is voor mij al een hele gedurfde stap.

Hallo hallo

Is daar nog iemand? Hier is Roos, de worst blogger known to man. Ik weet niet wat deze ongeplande hiatus veroorzaakte; excuus voor mijn verdwijning. Ik had geen zin om te schrijven ofzo. Geen inspiratie ook. Kweenie. Maargoed. Hier ben ik dus weer. En om julllie ff snel up-to-date te krijgen, hier de afgelopen twee maanden in vogelvlucht:

– baby N is alweer bijna 22 maanden en kletst de oren van je hoofd, soms zelfs in zinnen van 4 woorden (is dat knap eigenlijk? ik vind alles wat ze doet geweldig dus ik ben niet objectief)

– ons nieuwe huis wordt as we speak gebouwd; in het derde kwartaal van dit jaar wordt het opgeleverd!

– ons huidige huis gaat volgende maand de verkoop in (appeltaarten bakken en poetsen maar)

– ik heb de volgende dingen ontdekt: cronuts (ohmygod), boterham met gesmolten kaas en ketchup uit de magnetron (ranzig lekker), Wibra luierzakjes (maar 1 Euro), Zara kinderkleding (here comes the bankrupcy), de Roelvinkjes (so sue me), Breaking Bad (ja, ik loop achter) en Whitney Way Thore (love love love her)

– ik lig tegenwoordig niet meer wakker van mijn eigen kind maar van het buurmeisje (zucht)

– ik ben level 41 in Hay Day

En hoe is het met y’all??

Persoonlijke groei

Ik heb de laatste weken een beetje last van een soort van existentiële crisis. Nouja, crisis, dat klinkt zo zwaar, ik zit niet huilend met de gordijnen dicht naar de klok te staren, maar ik merk dat ik meer dan eens denk: wie ben ik? Wat ben ik? Doe ik wat ik wil doen? Ik merk dat ik een beetje uit de baby-bubbel begin te krabbelen. Baby N wordt over 5 maanden 2 jaar en hoewel ik het qua drukte eigenlijk heftiger vind dan hiervoor (ik moet nu echt opvoeden enzo) blijk ik toch steeds vaker een gaatje te vinden voor mezelf. En ik merk dat ik dan steeds vaker denk: hm, nee, eigenlijk niet zo’n zin in Netflix. Ik begin een beetje uit mijn winterslaap te komen, lijkt het wel. Ik heb zin om weer eens ‘aan mezelf te werken’. Blegh. Dat klinkt..blegh. Maar jullie snappen vast wat ik bedoel.

Af en toe mis ik mijn studentenleven. En dan niet alleen vanwege de dinsdag- en donderdagavond (stappeuh jonguh) maar ook vanwege het studeren zelf. Ik leerde dingen. Nieuwe dingen. En daarvan groei je, van dingen leren. En momenteel voelt het alsof ik een beetje stilsta. Ik ben moeder, heel erg moeder. En dat is prima, en daar geniet ik (meestal :-)) ook van. Maar ik wil ook weer wat ruimte voor mijn groei als mens. Blegh in het kwadraat voor de voorgaande zin, maarja, daar komt het wel op neer.

Iemand nog tips voor deze mama die aan zichzelf wil werken? Ik hou me aanbevolen.

Het is 1,5 en zegt nee

Was ik het niet die een tijdje terug zei: ‘Nee joh, ik ben blij dat die baby-fase voorbij is, niks aan, alleen maar eenrichtingsverkeer met zo’n kind, nee, nu is het een echt mens aan het worden’ ? Ha. Boy, was I wrong..Die baby-fase, tjonge, toen kon ik gewoon urenlang met mijn kind in de wagen shoppen, op terrasjes zitten (het was toen zomer, mind you) en ze sliep en sliep en sliep. Ik kon haar lekker knuffelen, ze kon nog niet tegenstribbelen of slaan. Ze moest eens in de zoveel uur en fles en dat was het dan. Heer.Lijk.

Maar nu.

Nu gaat een ochtend in huize VD ongeveer zo:

7.30 uur Ik maak baby N wakker, want we moeten naar de creche/kantoor > dit vind ze NIET leuk, en illustreert dat door zich als een plank te houden als ik haar probeer uit- c.q. aan te kleden

8.15 uur We zijn beneden aangekomen, ik met het zweet in mijn nek, baby N met dikke ogen van het huilen. We gaan een boterham eten. ‘Nee’ zegt baby N en gooit haar brood op de grond. Ze kijkt me aan en doet ‘hehehehe’ met een besmuikt lachje

8.30 uur Ik geef het op; dan maar op 2 miniscule stukjes brood en een druppel melk naar de creche. We gaan tandenpoetsen. ‘Nee nee neeeheeeeee’ jammert baby N en probeert zich uit mijn armen te worstelen. Ik steek de borstel vastberaden in haar mond en mevrouw begint de tandpasta eraf te slobberen. Ik raak per ongeluk wat tandjes en denk: ik vind het wel weer best, mag ik alsjeblieft weer naar bed toe?

8.40 uur We lopen naar de creche, ik lever madame af bij de juf en zwaai naar haar. Ze vlijt zich in de nek van de juf en ziet me niet eens meer

Fijn. Ik mag weer naar kantoor.